Matay mang isipin, di ko matagpuan
Ang sagot sa isang simpleng katanungan;
Bakit tayong Pinoys – maka-Dios na tanan –
Labis na sugapa ‘pag sa kasamaan…?

Buong Kapuluan, kapag Biernes Santo,
Nagpe-Penitensia ang libong Deboto,
May ipinapako sa mga Kalbaryo,
Ngunit k’abukasan, Asal ding Demonyo.

Saka doon naman sa Quiapo’t Baclaran,
Taong pala-simba, sindami ng Langgam;
Pero doon mismo sa kapaligiran,
Mga Mandurukot, “nagha-hanap-buhay.”

Mga Pari natin at mga Obispo,
Sa Sermon, bawal daw, Jueteng at Casino,
Ngunit mga Lider ng Simbahan mismo,
Halos gabi-gabi, Masterminds ng Binggo!

Dahil sa ganitong mga Impluensia,
Walang masulingan ang ating konsiensia;
Tinatalikdan ta, Bahay na may Grasya,
Nguni’t Terrorista sa Silangang Asia?

Gang ng Abu Sayyaf, Kampon ni Bin Ladin,
Kidnap na may Ransom ay Terror sa atin;
At itong N.P.A., Garapal at Sakim,
Army dapat silang Bombahin, Lipol-in!

Hinhi tayo sanay sa Buhay-Disente,
Tingni’t nina-Nakaw, Meralcong Koryente;
Tambak ang Panindang U.S.Brands na Peke,
Peke rin, Timbangan sa mga Palengke!

Kung masasagot ko yaring katanungan,
Siguradong  ako’y tatanghaling… Paham;
Subalit ‘pag ako ay mag-Balikbayan,
Bubugbugin tiyak sa Sariling Bayan…!

---

Print

Tell friend

Top

---